Tamil eBooks Online Reading

தமிழ் மின் புத்தகங்கள் படிக்க

14. சாமர்த்தியமான திருடர்கள்

குந்தள நகரத்தை கோலவர்மன் என்ற மன்னன் ஆண்டு வந்தான். அவனது அவையில் கோலாகலன் என்பவன் அமைச்சனாக இருந்தான்.

குந்தள நகருக்குச் சற்றுத் தொலைவில் பெரிய காடு ஒன்று இருந்தது. அந்தக் காட்டின் மையப் பகுதியில் கார்கோடகன் என்ற கொள்ளைக்காரன் தனது நான்கு புத்திரர்களுடன் இருந்து வந்தான்.

அவனது மூத்த மகனின் பெயர் முழுத்திருடன், இரண்டாவது மகனின் பெயர் முக்கால் திருடன். மூன்றாவது மகனின் பெயர் அரைத் திருடன். கடைசி மகனின் பெயர் கால் திருடன்.

கார்கோடகனுக்கு வயதாகிவிட்டதால் அவனால் தனியாகச் சென்று கொள்ளையடிக்க முடியவில்லை. எனவே அவன் தன் மகன்களையும் தொழிலில் ஈடுபடுத்துவது என முடிவு செய்தான். அதற்கு முன்பாக தன் மகன்கள் எல்லாம் எந்த நிலையில் செயல்படுகிறார்கள் என்பதை சோதித்து அறியவும் முடிவு செய்தான்.

ஒருநாள் அவன் தனது கடைசி மகனை அழைத்தான். அவனிடம் "மகனே! இன்று நீ உனது திறமையைக் காட்ட வேண்டும்! எனவே நீ அதிகாலையிலேயே குந்தள நகருக்கு சென்றுவிடவேண்டும். பகல் நேரத்திற்குள் வெகு சாமர்த்தியமாக திருடிக் கொண்டு இருள் வருவதற்குள் நம் இருப்பிடத்திற்கு வந்துவிடு" என்றான்.

கால் திருடனும் தன் தந்தையின் கட்டளையை ஏற்றுக் கொண்டு புறப்பட்டான்.

உடைந்துப் போன பானையில் ஓர் ஓட்டாஞ்சல்லித் துண்டை எடுத்து ஒரு ரூபாய் வடிவத்திற்கு அதைத் தேய்த்தான். பின்னர் அதனை தனது இடுப்புத் துண்டின் முனையில் முடிந்துக்கொண்டு குந்தள நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

நகருக்குள் அவன் நுழைந்ததும் ஒரு முடித்திருத்தும் தொழிலாளியின் வீடானது தென்பட்டது.

அவன் தன்னிடம் வந்திருந்த விவசாயி ஒருவருக்கு முடிவெட்டிக் கொண்டிருந்தான். அதைப் பார்த்த கால் திருடன், "ஐயா! ஒரு திருமணத்திற்கு நான் உடனடியாகச் செல்ல வேண்டும். ஆதலால் எனக்கு முதலில் முகச் சவரம் சுத்தமாக செய்துவிட வேண்டும்" என்று முடித்திருத்தும் தொழிலாளியிடம் கேட்டான்.

அதற்கு முடித்திருத்தும் தொழிலாளியோ, ''ஐயா! நான் இவருக்கு வெகு விரைவாக முடி வெட்டி முடித்து விடுகிறேன். சற்று நேரம் அமருங்கள்'' என்று கால் திருடனிடம் கூறினான்.

"என்னால் தாமதமாக செல்ல முடியாது. நான் உடனடியாக போயாக வேண்டும். முகச் சவரத்திற்கு ஓரணாதானே வாங்குகிறீர் நான் கால் ரூபாயாகத் தருகிறேன். முதலில் என் வேலையை கவனித்து அனுப்பு' என்று கால் திருடன் கூறினான்.

ஓரணாவுக்கு கால் ரூபாய் கிடைக்கிறதே என்று தெரிந்ததும் முடி வெட்டிக் கொண்டிருந்த விவசாயியை சற்று நேரம் காத்திருக்கும்படி சொல்லிவிட்டு கால் திருடனுக்கு முகச் சவரம் செய்யத் தொடங்கினான்.

சவரம் செய்து முடிந்ததும் கால் திருடன் தன்னுடைய இடுப்பில் துணியில் முடிந்து வைத்திருந்த ஓட்டாஞ் சல்லியை முடிவெட்டும் தொழிலாளியிடம் காண்பித்து "என்னிடம் ஒரு ரூபாயாக இருக்கிறது. உன்னிடம் மீதி சில்லரை இருக்குமா?'' என்று கேட்டான்.

''என்னிடம் ஒரு ரூபாய்க்கு சில்லரை இருக்காதே!'' என்று தலையைச் சொரிந்தான் சவரத் தொழிலாளி.

''அப்படியானால் நீ உனது மகனை என்னோடு அனுப்பி வைத்திடு. ஏதாவது ஒரு கடையில் சில்லரை மாற்றிக் கொண்டு நான் கால் ரூபாயைக் கொடுத்து அனுப்புகிறேன்.'' என்று கூறினான் கால் திருடன்.

முடித்திருத்தும் தொழிலாளியும் தன்னுடைய பத்து வயது மகனை அவனுடன் அனுப்பி வைத்தான்.

கால் திருடன் அந்தச் சிறுவனை அழைத்துக் கொண்டு போய் பெரிய துணிக்கடை ஒன்றில் நுழைந்தான்.

துணிக்கடையின் முதலாளியைப் பார்த்து, "முதலாளி நான் ஒரு வைர வியாபாரி. எங்களது வீட்டுத் திருமணத்திற்காக விலை உயர்ந்த பட்டுப் புடவைகளை வாங்க வேண்டும். என்னுடைய குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண்கள் சிறிது தொலைவில் வண்டியில் இருக்கின்றார்கள். இம்மாதிரி கடைகளுக்கு எல்லாம் அவர்கள் வந்து பழக்கம் இல்லை. நல்ல உயர்ரகமான பட்டுப் புடவைகள் பத்தினை ரகவாரியாக கொடுங்கள். அவற்றை எடுத்துக் கொண்டு போய் என் வீட்டுப் பெண்களிடம் காட்டி அவர்களுக்குப் பிடித்ததை தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளுமாறு கூறுகிறேன். கிட்டத்தட்ட ஆறு புடவைகளாவது எடுத்துக் கொள்வார்கள் என்று எண்ணுகிறேன். அவ்வாறு அவர்கள் எடுத்துக் கொண்டவைப்போக மீதிப் புடவைகளையும், எடுத்துக் கொண்ட புடவைகளின் பணத்தையும் சேர்த்து சிறிது நேரத்தில் கொண்டுவந்து கொடுத்து விடுகிறேன்' என்றான்.

கடை முதலாளியோ விலை மதிப்பு அதிகமாகயுள்ள பட்டுப் புடவைகளைப் பணம் பெற்றுக் கொள்ளாமல் எவ்வாறு அவரிடம் கொடுத்து அனுப்புவது என யோசனை செய்தார். அவ்வாறு முதலாளி யோசிப்பதை கவனித்த கால் திருடன், "ஐயா! நீங்கள் என்னை சந்தேகப்படுகிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். நான் கூறியபடி புடவைகளை எடுத்துச் சென்று எடுத்துக் கொண்டவைப் போக மிச்சத்தையும், பணத்தையும் கொண்டு வந்து கொடுக்கும் வரையிலும் இதோ என் மகனை இங்கேயே உட்கார வைத்துவிட்டுச் செல்கிறேன், நான் திரும்பி வந்து மீதிப் புடவைகளையும், பணத்தையும் தந்து விட்டு என் மகனை அழைத்துச் செல்கிறேன்" என்றான்.

கால் திருடன் இவ்வாறு கூறியவுடன் புடவைக்கடை முதலாளியும் அதற்கு சம்மதித்து அவன் கேட்டபடியே ஆயிரக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள பட்டுப்புடவைகளை ரகவாரியாக எடுத்து கால் திருடனிடம் கொடுத்தார்.

கால் திருடன் கடையில் முடித்திருத்தும் தொழிலாளியின் மகனை அமரவைத்து விட்டு கடை முதலாளி தன்னிடம் கொடுத்த பட்டுப் புடவைகளை எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறினான்.

அவ்வாறு வெளியேறிய கால் திருடன் ஓட்டமும் நடையுமாக தனது இருப்பிடம் சென்றடைந்தான். அங்கு தனது தந்தையிடம் தான் வெகு சாமர்த்தியமாக கொள்ளையடித்து எடுத்து வந்த பட்டுப் புடவைகளைக் காட்டினான்

கால் திருடனின் சாமர்த்தியத்தைக் கண்டு அவனது தந்தை கார்கோடகன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். அதோடு தனது பாராட்டையும் தெரிவித்தார்.

புடவைக் கடையிலோ வெகு நேரமாக கால் திருடன் புடவைகளுடன் திரும்பாததைக் கண்டு சந்தேகம் கொண்ட புடவைக்கடை முதலாளி, கால் திருடன் தனது கடையில்விட்டுச் சென்ற சிறுவனை நோக்கி, ''தம்பி! உன் அப்பா இவ்வளவு நேரமாகியும் திரும்ப வரவில்லையே!" என்று கேட்டார்.

"ஐயா! என் அப்பாவுக்கு கடையில் வேலை அதிகமாக இருக்கும். அதனால் இங்கு அவர் வருவது கஷ்டமாக இருக்கிறது" என்று அந்தச் சிறுவன் கூறினான்.

“தம்பி! உன்னுடைய அப்பா என்ன தொழில் செய்கிறார் என்று முதலாளி கேட்க, "இதே ஊரில் என் அப்பா முடித்திருத்தும் தொழிலைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்" என்றான்.

அந்தச் சிறுவனின் பதிலைக் கேட்டதும் முதலாளி அதிர்ச்சியடைந்தார். "அப்படியென்றால் நீ வைர வியாபாரியின் மகன் இல்லையா?" என்று கேட்டார்.

''அவர் யார் என்றே எனக்குத் தெரியாது!'' என்று பதில் அளித்தான் சிறுவன்.

சிறுவனின் பதிலைக் கேட்டு திடுக்கிட்டார் கடை முதலாளி.

அந்நாட்டு மன்னன் கோலவர்மனிடம் சென்று தன் கடையில் நிகழ்ந்தவற்றை கூறி முறையிட்டார்.

"என்னுடைய நாட்டில் அதுவும் பட்டப்பகலில் இப்படியொரு திருட்டு நடைபெற்றுள்ளது. என் ஆட்சியையே கேவலப் படுத்துவது போல் இது அமைந்துள்ளது. அந்தத் திருடனை எப்படியாவது நான் கண்டுபிடித்து, அவனை தண்டிக்கிறேன்" என்று கூறி மன்னர் கோலவர்மன் புடவைக்கடை முதலாளியை அனுப்பி வைத்தார்.

மறுநாள் காட்டில் கார்கோடகன் தனது மூன்றாவது மகனான அரைத் திருடனை அழைத்து, "இன்று இரவு நீ குந்தள நகருக்குச் சென்று உன் தம்பி செய்ததைவிட பெரும் திருட்டாகச் செய்து உனது சாமர்த்தியத்தை காட்டு” என்று கூறினான்.

அரைத்திருடனும் அதனை சம்மதித்து வழிச் செலவுக்காக கொஞ்சம் பணத்தை தன் தந்தையிடம் வாங்கிக் கொண்டு அன்று இரவு குந்தள நகரினை நோக்கிச் சென்றான்.

குந்தள நகரை அடைந்த அரைத்திருடன் எதிர்ப்பட்ட ஒருவனிடம், “இந்த ஊரில் ஏதேனும் விசேடம் உண்டா ?'' என்று கேட்டான்.

''ஐயா! நேற்று பட்டப்பகலில் பக்காத்திருடன் ஒருவன் துணிக்கடை ஒன்றில் திருடிச் சென்றுவிட்டதால் மிகவும் மன சங்கடத்திற்கு ஆளாகியிருக்கிறார். எமது மன்னர் துணிக்கடையில் திருடிய திருடன் மீண்டும் வரக்கூடும் என எதிர்பார்த்து இரவுப் பகலாக தீவிரக் காவலுக்கு ஏற்பாடு செய்யுமாறு இவ்வூர் தலையாரிக்கு கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.

அந்த திருடன் இன்று இரவுகூட மீண்டும் வரலாம் என்பதால் கலையாரி தாமே இன்று ஊர்க்காவலை மேற்கொண்டு காவல் பொறுப்பை கண்காணிக்க இருக்கிறார்" என்று கூறினான்.

அதனைக் கேட்ட அரைத்திருடன் அவனிடம் தலையாரியின் குடும்பத்தைப் பற்றிக் கேட்டான்,

"தலையாரிக்கு கோமளாங்கி என்ற ஒரு பெண் இருக்கிறாள். அவள் பேரழகி. அவளுக்கு இந்நாட்டு வழக்கப்படி பருவம் அடையும் முன்பாகவே திருமணமாகி விட்டது. வியாபாரம் தொடர்பாக அவளை மணந்தவன், அயல் நாடு சென்றுள்ளான். பல வருடங்கள் கடந்த பின்னரும் அவன் திரும்பி வரவில்லை . இப்போது பருவமடைந்த கோமளாங்கியும் அவளது தந்தையான தலையாரியும் மாப்பிள்ளையின் வருகையை எதிர்பார்த்துக் கொண்டு இருக்கின்றார்கள்'' என்று அந்த ஊரைச் சேர்ந்த குடியானவன் கூறினான்.

அந்தக் குடிமகன் கூறிய தகவல்களைக் கேட்டுக் கொண்ட அரைத்திருடன் நேராக கடைத் தெருவிற்குச் சென்றான். அங்கே விலையுயர்ந்த சேலை, இரவிக்கை தின்பண்டம், வெற்றிலை. பாக்கு, பழம் போன்றவற்றை வாங்கி மூட்டையாகக் கட்டிக் கொண்டு தலையாரியின் வீட்டைச் சென்று அடைந்தான்.

அவன் சென்றபோது தலையாரி சாப்பிடவேண்டி அமர்ந்திருந்தான். தலையாரியின் மனைவி அவனுக்கு உணவு பரிமாறிக் கொண்டிருந்தாள். வெகு சீக்கிரமாக சாப்பிட்டுவிட்டு திருடனைக் கண்டுபிடிக்க ஊர்க் காவலுக்குச் செல்ல தலையாரி எண்ணியிருந்தான்.

அதே சமயத்தில், அரைத் திருடன் தனது மூட்டை முடிச்சுடன் வெகு உரிமையுடன் தலையாரியின் வீட்டினுள் நுழைந்தான். அங்கு இருந்த தலையாரி மற்றும் அவனது மனைவியை நோக்கி. "மாமா! அத்தை! சௌக்கியமா இருக்கின்றீர்களா?' எனக் கேட்டபடி தான் கொண்டு வந்திருந்த மூட்டையை அவிழ்த்துத்தான் வாங்கிய பரிசுப் பொருட்களை வெளியே எடுத்து வைத்தான்.

வந்துள்ளவன் யார் எனப் புரிந்து கொள்ள இயலாமல் திணரி தலையாரி, “தம்பி! நீங்கள் யார் என்றே தெரியவில்லையே!" என்று கேட்டான்.

உடனே அரைத்திருடன் கோபம் கொண்டவனைப் போல "என்ன மாமா, நான் உங்க மாப்பிள்ளை. என்னையே உங்களுக்கு அடையாளம் தெரியலையா? இல்லை, வேண்டுமென்றே தெரியாது எனக் கூறி என்னை அவமானப்படுத்துகிறீர்களா?" என்று கேட்டான்.

மீண்டும் தலையாரி அரைத் திருடனை உற்றுப் பார்த்தான். தனது மாப்பிள்ளையைப் பார்த்து பல வருஷங்கள் ஆகிவிட்டக் காரணத்தால் இரவு நேரமாக இருந்ததாலும் அவன்தான் மாப்பிள்ளையா என்று அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

இருந்தாலும் இவ்வளவு உரிமையோடு வீட்டிற்குள் நுழைந்து அனைவரையும் முறை வைத்துப் பேசுவதைப் பார்க்கும்போது அவனே தன் மகளை மணந்தவனாகவும் இருக்கலாம் என ஒருவாறு தலையாரியும் அவன் மனைவியும் முடிவுக்கு வந்தனர்.

''மாப்பிள்ளை நீங்கள் தானா? அடடே உங்களைப் பார்த்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. அதனால்தான். உங்களைப் பார்த்தவுடன் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியவில்லை. இப்போதுதான் ஊரில் இருந்து வருகிறீர்களா? சரி... சரி வாருங்கள் உண்டு அருந்தலாம்" என அரைத்திருடனை மாப்பிள்ளை என்றே முடி செய்து அவனை தலையாரி உபசரிக்கலானான்.

தலையாரியின் மனைவி அரைத் திருடனுக்கு அன விருந்தை பரிமாறினாள். சாப்பாடு முடிந்ததும் அரைத் திருடதே கொண்டு வந்திருந்த பரிசுப் பொருட்களை தலையாரியின் மகள் கோமளாங்கியிடமும் மற்றவர்களிடமும் கொடுத்தான்.

பின்னர் கோமளாங்கியுடன் அவளது அறைக்குச் சென்று அவளோடு உல்லாசமாகப் பேசிக்கொண்டு இருந்தான்.

வெகு காலத்திற்கு பின் தன் கணவன் திரும்பியதால், கோமளாங்கி அளவற்ற மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள். இருவருமாக ஒன்றாகக் கூடி பொழுதைக் கழித்தனர்.

அப்போது தலையாரி அறைக்கு வெளியே நின்றவனாய் "மாப்பிள்ளை நன்றாக ஓய்வெடுத்து உறங்குங்கள். நான் வெளியே சென்றுவிட்டு சிறிது நேரம் கழித்து வருகிறேன்" என்றான்.

உடனே அரைத்திருடன் அறையினுள் இருந்து வெளியே வந்து, ''மாமா! இந்த ராத்திரியில் எங்கே வெளியே போகிறீர்கள் ஏதேனும் விசேசம் உண்டா ?" எனக் கேட்டான்.

"மாப்பிள்ளை பட்ட பகலிலேயே! திருடன் ஒருவன் வந்து ஒரு துணிக்கடையில் திருடிச் சென்று எங்களுக்கு பெரும் அவமானத்தை உண்டு பண்ணிவிட்டான். இன்று இரவு மறுபடியும் அவன் இந்த நகருக்குத் திருட வேண்டி வரலாம் என எதிர்பார்த்திருக்கிறோம். அதனால் நகரத்தில் பல பகுதிகளிலும் காவலைப் பலப்படுத்தியும் இருக்கிறேன். நானும் நகரத்தை இந்த இரவு முழுவதும் சுற்றிச் சுற்றி வந்து எந்த விதமான அசம்பாவிதமும் நடந்திடாமல் இருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்ளப் போகிறேன்'' என்றான்.

"மாமாவே! நீங்கள் தனியாக எங்கும் செல்ல வேண்டாம்! நானும் உங்களுடன் வருகிறேன். திருடனை நீங்கள் பிடிக்கப் போகும் சாகசத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை" என்று அரைத் திருடன் தலையாரியைக் கேட்டான்.

ஆனால் தலையாரியோ, “மாப்பிள்ளை, பல வருடத்திற்குப் பிறகு நீங்கள் வீடு திரும்பியிருக்கின்றீர்கள்! வெகு தூரம் பயணம் செய்த களைப்பு உங்களுக்கு இருக்கும். எனவே பேசாமல் படுத்துறங்கி ஓய்வெடுங்கள்'' என்று கூறினான்.

"மாமா! எனக்கு இரவு வெகுநேரம் வரையிலும் வியா நிர்பந்தம் காரணமாக கண்விழித்தப் பழக்கம் இருக்கின்றது. என் உங்களுடன் வந்து கண்விழிப்பதில் எனக்கொன்றும் சிரமம் இல்லை. எனவே நானும் உங்களோடு சேர்ந்து வருகிறேன்” என்றான்.

அரைத் திருடனின் பேச்சை மறுக்க இயலாமல் தலையார் அவனையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு வெளியே புறப்பட்டார்.

அரைத் திருடனைத் தம்முடன் அழைத்துக் கொண்டு தலையாரி ஊரினைச் சுற்றிப் பார்த்தபடி சிறிது தொலைவு சென்றனர். மக்கள் நடமாட்டம் சிறிதும் இல்லாத இடத்தில் தொழுமரம் ஒன்று நடப்பட்டிருப்பதை அரைத்திருடன் கண்டான்.

"இது என்ன மாமா?" என தலையாரியிடம் கேட்டான்.

"மாப்பிள்ளை இதனை தொழுமரம் என்று கூறுவோம், கடுங்குற்றம் செய்தவர்களை இந்த தொழுமரத்தின் உச்சியில் கையையும் காலையும் மாட்டி ஆப்புவைத்து அறைந்து விடுவோம். தொழுமரத்தில் இவ்வாறு மாட்டப்பட்டவன் நரக வேதனையை அனுபவிப்பான். பல நாட்கள் அவனை அந்த நிலையிலேயே விட்டுவிட்டு, பின் அறைந்த ஆப்பை நீக்கி கீழே இறக்கிவிடுவோம். இவ்வாறு குற்றவாளி தொழுமரத்தில் தொங்குவதைக் காண நேரும் சாதாரண மக்கள் ஒரு போதும் குற்றம் செய்திட துணியமாட்டார்கள் என்பதற்கே இந்த ஏற்பாடு" என்று விளக்கினான்.

உடனே அரைத்திருடன் தலையாரியை நோக்கி, “மாமா! இந்த தொழுமரத்தில் மனிதனை எப்படி மாட்டுகின்றீர்கள் என்பதை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசையாக இருக்க வேடிக்கைக்காக சற்று நேரம் என்னை அந்த மரத்தில் விடுங்கள், பிறகு என்னைக் கீழே இறக்கிவிடலாம்'' - கேட்டான்

"மாப்பிள்ளை உங்களைப் போய் ரொம்ப வருடத்திற்கு, பின்னர் வந்திருக்கும் இந்த தொழுமரத்தில் மாட்டிவைத்து வேடிக்கைப் பார்ப்பது அவ்வளவு நன்றாக இருக்காது. மனிதன் தொழுமரத்தில் எவ்வாறு மாட்டப்படுகிறான் என்பதைக் காணவேண்டும் என்றால் ஒன்று செய்வோம். நான் இந்தத் தொழுமரத்தில் என் கைகால்களைப் பிணைத்து மாட்டிக் கொள்கிறேன். நீங்கள் அதன் ஆப்பை அடிக்கும்போது மெதுவாகத் தட்டுங்கள் வேகமாக அறைந்தால் பின்னர், கழற்றி என்னை மீட்டுச் செல்வது சிரமமாக இருக்கும், என்று தலையாரி கூறினான்.

தான் கூறியபடியே அந்த தலையாரி தொழுமரத்தில் ஏறி தன் கைகளையும் கால்களையும் பிணைத்து அதில் மாட்டிக் கொண்டதும் அரைத்திருடன் ஆப்பை அவ்வளவு சுலபமாக கழற்றிட இயலாதபடி வேண்டுமென்றே வேகமாக அழுத்தம் கொடுத்து அடித்துவிட்டான்.

பின்னர் அரைத்திருடன் தொழுவில் ஏற்றப்பட்ட தலையாரியைப் பார்த்து, "மாமா! கை தவறுதலாக ஆப்பை வேகமாக அழுத்தம் கொடுத்து அடித்துவிட்டதால், உங்களை இனி எவ்வாறு மீட்பது எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லையே'' என புலம்புவது போல் நடித்தான்.

தலையாரியோ தன் மாப்பிள்ளை செய்ததை எண்ணி வருந்தியும், தொழுவில் மாட்டப்பட்டதால் உண்டான வேதனையும் தாங்க மாட்டாதவனாய், ''மாப்பிள்ளை வீட்டுக்குச் சென்று உளியையும், சுத்தியையும் நான் எடுத்துவரக் கூறியதாகக் கூறி வாங்கிக் கொண்டு உடனே வாருங்கள். உளியால் ஆப்பினைப் பிளந்து என்னை எளிதாக விடுவித்து விடலாம்" என்றான்.

அவன் கூறியபடியே வேகமாக வீட்டுக்குச் சென்று தலையாரியின் மனைவியிடம், "அத்தை! மாமாவுக்கு திடீரென ஒரு தகவல் வந்துள்ளதாம். அவரில்லாத நேரத்தில் திடீரென்று திருடன் வந்து விலையுயர்ந்தப் பொருட்களையும், வைர நகைகளையும் கொள்ளையடித்துச் செல்ல திட்டமிட்டுள்ளானாம் அதனால் மாயா இங்கே இருக்கும் விலை உயர்ந்தப் பொருட்கள், வைர நகைகள் ஆகியவற்றை என்னிடம் ஒப்படைக்குமாறு கூறியுள்ளார். அவற்றை எல்லாம் யாருக்கும் தெரியாதபடி வெளியே புதைத்து வைக்குமாறு கூறியுள்ளார். அப்படி டே திருடர்கள் வந்தாலும் வீட்டில் எதுவும் இல்லாததைக் கண்டு ஏமாந்து போவார்கள் என்பதற்காக இந்த ஏற்பாட்டை செய்யப் போகின்றாராம் நான் கூறுவதில் உங்களுக்கு ஏதேனும் சந்தேகம் இருந்தால் என்னுடன் கிளம்பி வாருங்கள் மாமாவையே சொல்லச் சொல்கிறோம் என்றான்.

தலையாரியின் மனைவி அரைத்திருடனை நம்பவில்லை. எனவே அவனோடு புறப்பட்டுச் சென்றாள்

தொழுமரம் இருக்கும் சற்று தூரம் வரைச் சென்றதும் அரைத்திருடன் தலையாரியின் மனைவியைத் தடுத்தான். "இதோ பாருங்கள் மாமா ஓரிடத்தில் திருடனைப் பிடிக்க வேண்டி பதுங்கியுள்ளார். நாம் அங்கு சென்று பேசுவது நல்லதல்ல. நாம் இங்கேயே இருந்து கொண்டு மாமாவைக் குரல் கொடுக்கச் சொல்வோம் என்று கூறி உரத்தக் குரலில், "மாமா! நீங்கள் கூறியதை கொடுத்தனுப்ப மாமி யோசிக்கின்றார்கள். நீங்களே மாமியிடம் சப்தமாக கூறுங்கள். மாமி இப்போது என் பக்கத்தில்தான் இருக்கின்றார்கள். உங்கள் நிலையை மாமி பார்க்கக்கூடாது என்பதற்காகத்தான் அவர்களை நான் உங்களிடம் அழைத்து வரவில்லை " என்று கூறினான்.

தொழு மரத்தில் மாட்டிக் கொண்டு வேதனையை அனுபவித்து கொண்டிருந்த தலையாரிக்கு கோபம் ஏற்பட்டது. அவன் சபதம் ''அடியேய் எவ்வளவு சங்கடத்தில் நான் இருக்கிறேன் என்பது உனக்குத் தெரியாது. சட்டென்று மாப்பிள்ளை கேட்பதை தாமதம் செய்யாது கொடுத்து அனுப்பு" என்றான்.

தன் கணவனே கூறியதால் தலையாரியின் மனைவியும் திருப்த அடைந்தவளாய் அரைத் திருடனுடன் வீட்டிற்குத் திரும்பிச் சென்று  வீட்டில் இருந்த விலை உயர்ந்த பொருட்கள், தானும் தன் மகளும் அணிந்திருந்த வைர நகைகள் என அனைத்தையும் ஒரு மூட்டையாகக் கட்டிக் கொடுத்தாள்.

உடனே அரைத்திருடன், "மாமி... இந்தப் பொருட்களை எல்லாம் மறைத்துவிட்டு திரும்பி வருகிறேன்.'' என்று கூறிவிட்டு அந்த நகரைவிட்டு வெளியேறி காட்டை அடைந்தான்.

அங்கு தன் தந்தையான கார்கோடகனை சந்தித்து, தான் கொள்ளையடித்தப் பொருட்களையும், வைர நகைகளையும் கொடுத்தான். கார்கோடகனும் தன் மூன்றாவது மகன் கொள்ளையடித்த திறமையைப் பாராட்டினான்.

அதே நேரத்தில் தொழுமரத்தில் மாட்டிக் கொண்டு திண்டாடிக் கொண்டிருந்த தலையாரியைப் பொழுது விடிந்ததும், அவ்வழியே வந்தவர்கள் கண்டு வியப்பும் அதிர்ச்சியும் அடைந்தனர். அவர்கள் மன்னனை சந்தித்து விபரம் கூற, மன்னனும் காவலர்களையும் பிறரையும் அனுப்பி தலையாரியை விடுவித்து அழைத்துவரக் கூறினான்.

மன்னன் முன்பாகத் தலையாரி அழைத்து வரப்பட்ட செய்தி அறிந்து அவன் மனைவியும் மகளும் அலறி யடித்துக் கொண்டு ஓடிவந்தனர்.

மன்னன் விசாரணையில் இறங்கினார். அப்போது தலையாரியின் வீட்டிலேயே திருடன் வெகு சாமர்த்தியமாக கொள்ளையடித்துச் சென்ற விபரத்தை அறிந்து கோபமடைந்தார்.

''அமைச்சரே! இன்று அல்லது நாளை இந்தத் திருடன் மீண்டும் இங்கே வரலாம். உமது பொறுப்பில் நீரே அவனை எப்படியாவது பிடித்து இழுத்துவர உத்தரவிடுகிறேன்" என்று ஆணையிட்டார்.

அமைச்சரும் அரசனின் கட்டளையை ஏற்றுக் கொண்டார். 'திருடனை எப்படியாவது கண்டுபிடித்து விடுவேன்' என்று சபதம் எடுத்துக் கொண்டார்.

மறுநாள் இரவு நேரத்தில் முக்கால் திருடன் தனது தந்தையாக கார்கோடகனிடம் ஆசிப் பெற்று தன் கொள்ளையிடும். சாமாத்தியத்தைக் காண்பிக்க வேண்டி புறப்பட்டான்.

முக்கால் திருடன் குந்தள நகரினை அடைந்ததும் அங்கு நிலவிடும் சூழ்நிலையை நோட்டம் இட்டான்,

இதற்கு முன்னர் இரண்டு திருடர்கள் வந்து வெகு துணிச்சலோடு தங்கள் கைவரிசையைக் காட்டிச் சென்றதால் மன்னன் மிகவும் அவமானப்பட்டுள்ளதாகவும், அதனால் அந்நாட்டு அமைச்சரே முன்னின்று எப்படியாவது திருடனைக் கண்டு பிடித்திட முயன்று கட்டுக்காவலைப் பலப்படுத்தியுள்ளதாகவும் விசாரித்து தெரிந்து கொண்டான். அடுத்ததாக முக்கால் திருடன் அமைச்சர் பற்றிய விபரங்களை எல்லாம் சேகரிக்கலானான்.

அந்த அமைச்சர் பெண் மயக்கம் கொண்டவர். என்றும் கணிகையர் தெருவில் வசிக்கும் மீனாள் என்ற தாசிப் பெண்ணிடம் அவருக்கு நெருக்கமான உறவு உண்டு என்றும் தினந்தோறும் இரவு நேரத்தில் அவர் அவளின் வீட்டிற்குச் சென்று வருவதையும் அந்நகரக் குடி மக்களிடம் விசாரித்துத் தெரிந்து கொண்ட முக்கால் திருடன் கடை வீதிக்குச் சென்று அமைச்சர்கள் எல்லாம் அணிந்திருக்கும் விலை உயர்ந்த அணிமணிகளை விலைக்கு வாங்கிக் கொண்டான். மேலும் தேவையான ஒப்பனைப் பொருட்களை எல்லாம் வாங்கிக் கொண்டான்.

பின்னர் அந்நாட்டு அமைச்சரைப் போன்று ஓரளவுக்கு வேட பொறுத்தமேற்றுக் கொண்டு ஆடை, ஆபரணங்களையும் அணிந்து கொண்டு தாசி மீனாள் வீட்டிற்குச் சென்றான்.

கதவைத் திறந்த அவளோ அமைச்சர் அங்கு நிற்பதைக் கண்டாள் அவளுக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது..

நள்ளிரவு நேரத்தில்தான் அமைச்சர் தன் வீட்டிற்கு வருவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தவர் அதற்கு முன்பாகவே தன்னை நாடி வந்துவிட்டது கண்டு ஆச்சர்யமடைந்தாள்

அதோடு அமைச்சரின் தோற்றத்திலும் ஓரளவு மாறுபாடுகள் ருெக்கின்றதே என்று அவளுக்கு ஐயம் ஏற்பட்டது.

மீனாள் தன்னை சந்தேகிக்கிறாள் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட வாக்கால் திருடன் சிரித்தபடி, ''கண்ணே ! மீனா! உனது குழப்பம் எனக்குத் தெரிகிறது. எனது முகத்தில் சற்று வித்தியாசம் தெரிகிறதல்லவா! உன் சந்தேகம் சரியே! நான் இப்போது மாறுவேடத்தில்தான் வந்துள்ளேன். அதற்குக் காரணம் என்னவென்றால் பலநாட்களாக நகரையே நடுங்கவைத்துக் கொண்டிருக்கும் பலே திருடன் கையும் களவுமாகப் பிடிக்கவே இவ்வாறு எல்லாம் வேஷம் போட வேண்டியிருக்கிறது. உனக்கும் எனக்கும் உள்ள தொடர்பினை அந்தத் திருடன் எப்படியோ தெரிந்து கொண்டுள்ளான். நான் வருவது போல் அந்தத் திருடன் உன் வீட்டிற்குள் புகுந்து உன்னையும் உனது செல்வங்களையும் கொள்ளையடித்துச் சென்றிட திட்டமிட்டுள்ளானாம். இந்தச் செய்தி எனக்கு சற்று முன்னர்தான் தெரியவந்தது. எனவே நான் அந்தத் திருடன் என்ன தந்திரம் செய்து இங்கேவர இருக்கிறான் என்பதை தெரிந்து கொள்ளவே இவ்வாறாக வேஷம் போட்டு வந்துள்ளேன் என்றான்.

அதனை உண்மையென்று முழுமையாக நம்பினாள் தாசி மீனாள். அவனை வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்று கதவைத் தாழிட்டுக் கொண்டாள்.

அதன்பின்னர் முக்கால் திருடன் தாசி மீனாளுடன் கூடி இன்பமாக பொழுதைக் கழித்தான்.

சிறிது நேரம் சென்றதும் முக்கால் திருடன், 'அன்பே திருடன் எப்படி இங்கு வந்து என்ன சாகசம் செய்து நம்மை ஏமாற்றுவானோ எனக்கு கவலையாக இருக்கின்றது. அவன் பலே ஆசாமி.

பல விதமான தந்திரங்களை கையாண்டு எதிராளியை பழத்துவதில் மகாவல்லபன் நாம் எதற்கும் எச்சரிக்கையுடன் நடந்து கொள்ளவேண்டும். அதனால் உன்னிடம் இருக்கின்ற விலை உயர்ந்த நகைகளையும், அணிமணிகளை எல்லாம் கழற்றி என்னிடம் கொடுத்துவிடு. நான் அவற்றைப் பத்திரமாக வைத்துக் கொள்கிறேன். நீ உனது படுக்கை அறையில் இருக்கக்கூடாது. சிறிது நேரம் உன்னை தட்டுமுட்டுச் சாமான்கள் இருக்கும் அறைக்குள் போட்டு பூட்டி விடுகிறேன். ஒருவேளை நான் வெளியே சென்றதும் அவன் வந்து பார்த்தாலும் ஏதும் இல்லாததால் ஏமாற்ற மடைந்துவிடுவான்" என்று கூறினான்.

மீனாளும் அந்த யோசனையை ஏற்றுக் கொண்டாள், தன் நகைகளைக் கொடுத்துவிட்டு தட்டுமுட்டுச் சாமான்களை போட்டு வைத்திருக்கும் அறையுள் சென்று புகுந்து கொண்டாள். முக்கால் திருடன் அந்த அறையின் கதவைப்பூட்டிவிட்டு அவள் தன்னிடம் கொடுத்த நகை மூட்டையை எடுத்துக் கொண்டு குண்டாந்தடியைக் கையில் ஏந்தியபடி வாசற் கதவின் பின்புறமாகக் காத்துக் கொண்டிருந்தான்.

நள்ளிரவு சற்று கடந்த பின்னர் அந்த நாட்டின் அமைச்சர் வழக்கம்போல் தாசி வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது முக்கால் திருடன் தன் கையில் இருந்த குண்டாந்தடியால் அமைச்சனின் தலையில் பலமாக அடித்தான். அமைச்சனோ வலிதாங்காது கீழே விழுந்து மயக்கமானான்.

உடனே முக்கால் திருடன் தாசி மீனாளிடம் இருந்து கைப்பற்றிய நகை மூட்டையுடன் தன் தந்தையை வந்தடைந்தான். தனது சாமர்த்தியத்தை தந்தையிடம் தெரியப்படுத்தினான். கார்கோடகன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

அதே நேரத்தில் குந்தள நகரில் அதிகாலையில் அமைச்சர் வந்து தன்னிடம் திருடனைப் பற்றியத் தகவல் ஏதேனும் கூறுவான் என்று எதிர்பார்த்திருந்தார்.

பொழுது விடிந்த பின்னரும் அமைச்சன் திரும்பி வராததைக் கண்டு திகைத்தார். உடனே தன் காவலர்களை அனுப்பி மந்திரியின் வீடு சென்று விசாரித்து வருமாறு கூறினார்.

நேற்று இரவே நகர்வலம் சென்ற அமைச்சர் இன்னும் வீடு திரும்பவில்லை என்ற தகவல் மன்னனை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது.

அமைச்சரின் நடவடிக்கைகளை எல்லாம் மன்னர் விசாரித்தார். அவருக்கும் தாசி மீனாளுக்கும் உள்ள தொடர்பு தெரிய வந்தது. எனவே அங்கு அமைச்சர் இருக்கின்றாரா என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டி இரண்டு காவலர்களை தாசி வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தார்.

ஒரு அறையில் தாசி மீனாள் அடைக்கப்பட்டிருப்பதையும், அமைச்சன் தலையில் அடிபட்டு மயங்கிக் கிடப்பதையும் மன்னனிடம் வந்து காவலர்கள் தெரிவிக்க, மன்னன் அமைச்சனுக்கு தக்க மருத்துவ வழிகளை செய்து மூர்ச்சையைத் தெளிய வைத்தார். பின் அறையுள் அடைபட்டு இருந்த தாசி மீனாளை வெளிவரச் செய்து நடந்தது பற்றி விசாரிக்கவே மீனாள் முன்தினம் இரவு நடந்தவற்றை எல்லாம் எடுத்துரைத்தாள்.

பல கொள்ளைகளை வெகு சாமர்த்தியமாகவும் தந்திரமாகவும் செய்து முடித்த திருடன் பலே கில்லாடியாகத்தான் இருப்பான் என்று மன்னனுக்குத் தோன்றியது.

"இன்றிரவு நானே! அதே திருடனைப் பிடிக்கிறேன்' என்று ஆவேசமாக கூறினார் மன்னர்.

அன்றைய இரவுப் பொழுதில் கார்கோடகன் தனது மூத்த மகன் முழுத் திருடனிடம், ''மகனே! இன்று மன்னனே நடக்காவல் பொறுப்பினை ஏற்றுள்ளார். எனவே நீ மிகவும் எச்சரிக்கையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும். நீ பிடிபட்டுவிட்டால் நம் அனைவரின் கதி அதோகதிதான். எனவே நீ மிகவும் உஷாராக இரு மன்னன் மற்றவர்களைப் போன்று சாதாரணமானவன் அல்ல! அவன் தைரியசாலியும், புத்திசாலியும்கூட. இதனை ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொண்டுப் புறப்படு" என்றான்.

முழுத் திருடனும் உடனே காட்டைவிட்டு வெளியேறி னான்.

குந்தள நகரினை அடைந்த அவன் அங்குள்ள நிலவரத்தை மக்களிடம் விசாரித்து அறிந்து கொண்டான்.

மூன்று நாட்களாக நடைபெற்றுவரும் திருட்டுக்கள் பற்றி மக்கள் வியப்புடன் பேசினார்கள். பின்னர் இன்றைய தினம் மன்னரே நேரடியாக கொள்ளைக்காரனைக் கண்டுபிடித்திட இருக்கிறான் என்று கூறினர்.

அனைத்து தகவல்களையும் அறிந்து கொண்ட முழுத் திருடன், கடை வீதிக்குச் சென்று உப்பு, புளி, மிளகாய், தின்பண்டங்கள் போன்றவற்றை வாங்கிக் கொண்டு அவற்றை ஒரே மூட்டையாகக் கட்டிக் கொண்டான்.

சிறிய விளக்கு ஒன்றினையும் வாங்கிக் கொண்டு வெளிநாட்டு வியாபாரி போன்று வேடமிட்டு நகர எல்லைப்புறச் சாலையின் ஒரு ஒதுக்குப்புறமான இடத்தில் விளக்கேற்றி தான் வாங்கி வந்த சாமான்களை எல்லாம் கடைப் பரப்பியபடி இருந்தான்.

அன்றைய தினத்தில் முன் இரவிலேயே மன்னன் இரவு உணவை முடித்துவிட்டு திறமையான காவலர்கள் பின் தொடரப் புறப்பட்டார். காவலர்கள் பல குறிகளாகப் பிரிந்து பற்பல இடங்களில் காவலுக்கு நிறுத்தினார்.

பின்னர் மன்னன் தன் குதிரையின் மீதேறி அதனை ஓட்டியவாறு பல இடங்களுக்குச் சென்று கண்காணித்தார்.

சற்று தூரத்தில் விளக்கொளி தென்படவே அந்த விளக்கொளி இருந்த திசையை நோக்கித் தனது குதிரையைச் செலுத்தினார்.

அந்த இடத்திற்குச் சென்றபோது கிழவன் ஒருவன் கடை பரப்பி வைத்து இருப்பதைக் கண்டு ஆச்சர்யமடைந்தார்.

குதிரையில் இருந்து இறங்கிய மன்னன், ''யாரய்யா நீர் மக்கள் நடமாட்டம் சிறிதும் இல்லாத இந்த இடத்தில் கடைவைத்து இருக்கின்றாயே! உனக்கு புத்தி மாறாட்டமா?" என்று கேட்டார்.

உடனே கிழவன் வேடத்திலிருந்த முழுத்திருடன் கடகடவென்று சிரித்தான். ''ஐயா! என் வியாபாரத்தைப் பற்றி உமக்கு என்ன தெரியும்? இது கொள்ளைக்காரர்களுக்கு என்றே நடத்தப்படும் கடையாகும். பல இடங்களில் கொள்ளையடித்து வந்த பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு இந்தப் பாதையின் வழியாகத்தான் நடந்து செல்வார்கள் அவ்வாறு வருகின்ற திருடர்கள் கணக்கு வழக்கு எதுவும் இல்லாமல் கொள்ளையடித்த பொருட்களையும், நகைகளையும் என்னிடம் கொடுத்து வேண்டும் தின் பண்டங்களை வாங்கி உண்பார்கள். சிறிது நேரம் ஓய்வாக இருந்துவிட்டு தங்களுக்குத் தேவையான உப்பு, புளி, மிளகாய், பருப்பு போன்றவற்றை வாங்கிச் செல்வார்கள்.

நான்கைந்து நாட்களாக நகரில் திறமையான கொள்ளைக் காரர்கள் புகுந்து கொள்ளையடித்து வருவதால் எனக்கும் நல்ல வருமானம். இன்றைக்கும் வருவார்கள் என்று நம்பிக் கொண்டு இங்கே கடை வைத்து உட்கார்ந்திருக்கிறேன்'' என்றான் முழுத்திருடன்.

உடனே மன்னன் ''கிழவரே! நீர் சொல்வது போன்று இன்றைக்கும் கொள்ளைக்காரர்கள் வருவார்களா?" என்று ஆவலாகக் கேட்டார்.

''ம்... நேற்றுக்கூட பேசிக் கொண்டிருந்தார்களே! இன்றைக்கு நல்லதொரு வேட்டைக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்று.... அதனால் அவர்கள் கண்டிப்பாக வருவார்கள். கொள்ளையும் அடிப்பார்கள். என்னிடமும் வந்து கொள்ளையடித்த பொருட்களைக் கொடுத்துவிட்டு மளிகைச் சாமான்களையும் வாங்கிச் செல்ல வருவர்'' என்றான்

உடனே மன்னன், ''கிழவரே! நான் இந்த நாட்டு மன்னனா இருப்பதால் நீ கூறும் கொள்ளைக்காரர்களைக் கண்டித்து தண்டிக்கப்பட வேண்டிய பொறுப்பு எனக்கு உள்ளது. அது எனது கடமை. அதனால் திருடர்களைப் பிடிக்க உனது உதவியும் தேவை அவ்வாறு நீ உதவி செய்யும் பட்சத்தில் உனக்கு விலை மதிப்பற்ற பொருட்களைப் பரிசாகத் தருவேன். அவ்வாறு கொள்ளையர்களை பிடித்திட நீ உதவ மறுத்தால் உன்னை இந்த இடத்திலேயே வெட்டிப் போட்டு விடுவேன். இதில் நீர் எதனை விரும்புகின்றீரோ அதனை நன்றாக யோசித்து சொல்லும்," என்றார்.

கிழவன் வேடத்தில் இருந்த முழுத் திருடனோ மன்னனின் பேச்சைக் கேட்டு அச்சம் கொண்டவனைப் போல் நடித்து, “மன்னா! நான் வெளியூரைச் சேர்ந்தவன் இருந்தாலும் ஒரு நாட்டின் மன்னனுடைய ஆணைக்கு கட்டுப்பட்டு நடக்க வேண்டியவன். திருடியவனை எப்போதும் நம்பிக் கொண்டிருப்பதால் எந்தப் பயனும் இல்லை. அவர்கள் இன்று வருவார்கள். நாளை வராமல் போவார்கள். அதனால் நான் உங்கள் சொல்லுக்குக் கட்டுப்படுவேன். அவர்களைப் பிடித்து தங்களிடம் ஒப்படைப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சியே" என்றான்.

கிழவனின் கூற்றைக் கேட்ட மன்னன், மகிழ்ச்சியடைந்தார். "கிழவரே! நீர் மட்டும் இந்த விஷயத்தில் எமக்கு உதவினால் எனது ராஜ்ஜியத்திலேயே உமக்கு ஓர் பதவியும் அளித்து கௌரவிக்கவும் செய்வேன். இப்போது இங்கு வரும் திருடனைப் பிடித்திட நான் என்ன செய்யவேண்டும்! அதை மட்டும் கூறு" என்றார்.

முழுத் திருடன் சற்று நேரம் யோசனை செய்துவிட்டு, "மன்னா! நான் கூறும் யோசனைப்படி நீங்கள் செய்யும் நேரம் சிறிது சிரமம் கூட உண்டாகலாம். ஆனால் அவற்றை நீங்கள் சற்று பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டும். சற்றுப் பொறுமையாக மட்டும் இருப்பீர்களானால் அதிகம் சிரமப்படாமலேயே அந்தத் திருடனை சுலபமாக நீங்கள் பிடித்துவிடலாம்" என்று கூறினான்.

கிழவா! திருடனைப் பிடிக்கவேண்டும் என்பதே எனக்கு வாத்தியம்! அதனால் என்ன கஷ்டம் வந்தாலும் அதைப்பற்றி நான் வலைப்படமாட்டேன்'' என்று உற்சாகமாக கூறினார் மன்னர்.

"மன்னா! தாங்கள் உங்களது சுய உருவில் இருந்தால் திருடர்கள் இந்தப் பக்கமாக வரமாட்டார்கள். அதனால் உங்களின் மணிமுடியையும், அணிகலன்களையும் முத்திரை மோதிரத்தையும் கழற்றி என்னிடம் கொடுத்து விடுங்கள். நான் அவற்றைப் பத்திரமாக மூட்டையாகக் கட்டி வைத்துக் கொள்கிறேன். நீங்களும் இந்த கோணிப் பையினுள் புகுந்து கொள்ளுங்கள். இதன் வாயை நீங்கள் உள்ளிருப்பது தெரியாதபடி நன்றாகக் கட்டி விடுகிறேன், திருடர்கள் வந்து என்னிடம் பண்டங்களை கேட்கின்ற போது அவர்கள் கேட்கும் பண்டங்களை இந்தக் கோணியில் இருந்து எடுத்துக் கொடுப்பது போல் பாவனை செய்து மூட்டையை அவிழ்த்து விடுகிறேன். நீங்கள் சட்டென எழுந்து அவர்களைப் பிடித்துவிடுங்கள். உடனே சற்றுத் தொலைவில் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கும் காவலர்களைக் கூவி அழைத்து இங்கு வருமாறு செய்து விடுவேன்" என்றான்.

கிழவன் வேடத்தில் இருந்த முழுத்திருடனின் யோசனையைக் கேட்டு மகிழ்ந்த மன்னன் தனது மணிமுடி, அணிகலன்கள், முத்திரை மோதிரம் என அனைத்தையும் கழற்றி அவனிடம் கொடுக்க அவற்றை வாங்கிய முழுத் திருடன் மூட்டையாகக் கட்டிக் கொண்டான். பின்னர் திருடன் கூறியபடியே கோணிக்குள் மன்னன் புகுந்து கொள்ள, கோணியின் வாயை திருடன் வலுவாகக் கட்டினான்.

பின்னர் மன்னன் அளித்த மணிமுடி, நகைகள் அடங்கிய மூட்டையை எடுத்துக் கொண்டு மன்னனின் குதிரை மீது ஏறி வேகமாக காட்டையடைந்து தன் தந்தையான கார்கோடகனின் முன்பாக வைத்து நடந்தவற்றைக் கூறினான்.

மூட்டையை அவிழ்த்துப் பார்த்த கார்கோடகன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்

என் அன்பு மகனே' நீ மணி மகுடம், முத்திரைமோதிரம், அவன் அணிந்திருந்த அணிமணிகள் என அனைத்தையும் மன்னனிடம் இருந்தே கொள்ளையடித்த உன் திறமையை நான் மனமாறப் பாராட்டுகிறேன். இனி நீயும் உன் சகோதரர்களும் ஒற்றுமையாய் இருந்து நமது குலத் தொழிலான கொள்ளையடித்தலைச் செய்து நலமாக வாழ்வீர்களாக" என்று ஆசீர்வாதம் செய்தான்.."

கதையை கூறி முடித்தபடி மேலாடைக்குள் இருந்த வேதாளம் விக்கிரமாதித்தனை நோக்கி, ''மன்னா இந்தக் கதையில் வரும் திருடர்களின் சாகச காரியங்கள் சிறந்ததா? இல்லை அவர்களைப் பிடித்திட பெரு முயற்சி எடுத்த மன்னன், அமைச்சன், தலையாரி போன்றவர்களின் சாமர்த்தியம் சிறந்ததா?" என்று கேட்டது.

இந்த முறையும் பேசா மடந்தையை பேச வைத்து விடுவது என்று இருந்த விக்கிரமாதித்தன் வேண்டுமென்றே பேசா மடந்தையின் மேலாடையே கொள்ளைக்காரர்கள் தங்களின் குலத்தொழிலான கொள்ளையடித்தலைச் சிறப்பாகச் செய்வது ஒன்றும் பெரியதில்லை. ஆனால் அந்தத் திருடர்களை கண்டுபிடித்து தண்டித்திட பெருமுயற்சி எடுத்த மன்னன், அமைச்சன். தலையாரி போன்றோரின் சாமர்த்தியமே சிறந்தது" என்றான்.

விக்கிரமாதித்தன் பதிலைக் கேட்டு ஆத்திரமடைந்த பேசா மடந்தை மீண்டும் தன்னை மறந்தவளாய், "நீர் ஏன் ஒவ்வொரு முறையும் கூறப்படும் கதைக்குத் தவறான பதில்களையே கூறுகின்றீர்! கொள்ளைக்காரர்கள் ஒவ்வொரு முறையும் புதுப்புது சாகசங்கள் செய்து அனைவரும் வியக்குமாறு கொள்ளையடித்துச் சென்றனர். ஆனால் அவர்களைப் பிடித்திட முயற்சி செய்த பன்னனும் ஏனையோர்களும் ஏமாளிகளாய் கேவலமாக செயல்பட்ட தோடு அவமானமும் அடைந்தார்கள், எப்படி

யோசித்துப் பார்த்தாலும் அந்த நான்கு திருடர்களும் செய்த சாகசங்களே சிறந்தவை" என்று உறுதியுடன் கூறினாள்.

உடனே விக்கிரமாதித்தன் சிரித்தவாறே. 'என் அருமை பேசாமடந்தையே! இன்றைய இரவு கழிந்து பொழுது புலர்வதற்குள் மூன்று முறை நீயே பேசி உன்னை எனக்கு அர்ப்பணித்தாய் இதைவிட சிறந்தது வேறு ஒன்றுமே இருக்க முடியாது!" என்று கூறி உரிமையோடு எழுந்து பேசா மடந்தையை தன்பால் இழுத்து மார்புறத் தழுவினான்.

அதே நேரத்தில் இரவு முடிவதற்குள் பேசாமடந்தை தன் மௌன நிலையை களைந்துவிட்டு மூன்று முறையும் பேசிவிட்டாள் என்ற செய்தி அவள் தாயான அமிர்த மோகினிக்குத் தெரியவந்தது. அவள் அழுது அரற்றியபடி விரைவாக பேசாமடந்தை இருக்கும் இடத்தை சென்றடைந்தாள்.

"என் அருமை மகளே! இவ்வளவு காலமாக உன்னை கண்போன்று காத்து வந்தேன். இன்று உன்னைப் பிரிந்திடும் நேரமும் வந்துவிட்டதே! செல்வ செழிப்புடன் இங்கே சுகமாக வாழ்ந்த நீ செல்லும் இடத்தில் எவ்வாறு வாழப்போகிறாயோ?'' என்று அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்தாள்.

அதனைக் கண்ட விக்கிரமாதித்தன் அவளுக்கு ஆறுதல் கூறி தான் யார் என்பதை விளக்கமாகக் கூறினான்.

அதனைக் கேட்ட அமிர்த மோகினி பெரும் மகிழ்ச்சி கொண்டவளாய், "பார் போற்றும் விக்கிரமாதித்த மன்னரா நீங்கள்? இனிமேல் எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை . என் மகள் பெண்ணியம் செய்தவள். இவ்வளவு நாள் பலரைத் தோற்கடித்து, அவமானப்படுத்திய எங்களை கடவுளாகப் பார்த்து தங்களை இங்கு அனுப்பி எங்களைத் தோற்கடிக்க செய்திருக்கிறார். தாங்கள்தான் விக்கிரமாதித்த மன்னர் என்று எனக்கு முன்பே தெரிந்திருந்தால் இந்த நிபந்தனைகள் அனைத்தையும் ரத்து செய்து தங்களுக்கு என் மகளைத் திருமணம் செய்து வைத்திருப்பேனே என்று கூறினாள்.

நல்லதொரு முகூர்த்த நாளில் விக்கிரமாதித்தனுக்கும், பேசாமடந்தைக்கும் அமிர்த மோகினி வெகு விமரிசையாகத் திருமணம் செய்து வைத்தாள்.

அமிர்த மோகினி தனக்கு அளித்த விருந்து உபசரிப்புகளை எல்லாம் சில நாட்கள் தங்கியிருந்து ஏற்றுக் கொண்ட விக்கிரமாதித்தன் அவளைப் பார்த்து, ''நான் என் நாட்டைவிட்டு வந்து வெகுநாட்கள் ஆகிவிட்டன. அதனால் நான் திரும்பிச் சென்றாக வேண்டும். எனவே பேசாமடந்தையையும் என்னுடன் அழைத்துச் செல்கிறேன்" என்று கேட்டுக் கொண்டான்.

உடனே அமிர்த மோகினி, “மன்னாதி மன்னனே! இத்தனைக் காலமாக பேசா மடந்தைக்கு சேர்ந்திருக்கும் பெரும் செல்வத்திற்கு இனி தாங்கள்தான் அதிபதி, எனவே இவற்றின் பொறுப்புகளையும் தாங்கள் ஏற்றிட வேண்டும்,'' என்றாள். விக்கிரமாதித்தனும் நேரம் வரும்போது அதனை நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்,'' என்று கூறியவாறு நல்லதொரு நாளில் பேசாமடந்தையை அழைத்துக் கொண்டு பட்டியும், வேதாளமும் பின் தொடரவே அழகாபுரியை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

அனைவரும் அழகாபுரியை அடைந்தனர். குணவதியைப் பார்த்துதான் பேசாமடந்தையை பேசவைத்து வெற்றிக் கொண்டு திருமணம் செய்து வந்திருப்பதாக கூறி, பேசாமடந்தையை

அவளுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தான். பின்னர் தான்தான் - விக்கிரமாதித்தன் என்பதையும் குணவதிக்கு உணர்த்தினான். அதனைக் கேட்ட குணவதியோ பெரும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

பேசாமடந்தையும், குணவதியும் பின்தொடர அழகாபுரி மன்னனை விக்கிரமாதித்தன் சந்தித்து பேசாமடந்தையை தான் பேச வைத்த செய்தியையும் தான் யார் என்கிற விபரத்தையும் எடுத்துரைத்தான்.

தனது நாட்டில் விக்கிரமாதித்தன் ஒரு துறவியைப் போன்று வாழ்கிறானே என்று எண்ணி திகைத்த மன்னன் வருத்தமடைந்து மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டான்.

அதே நேரத்தில் குணவதியிடம் தான் தோல்வியடைந்ததை உணர்ந்த தனவதி தான் விதித்த நிபந்தனையின்படி குணவதியின் வீட்டில் பணிப் பெண்ணாகப் பணி புரிந்திட தயாராக இருந்தாள். ஆனால் குணவதி அவளது எண்ணத்தை ஏற்காது பலவழிகளில் ஆறுதல் கூறினாள். “நம் இருவருக்குள் ஏற்றத்தாழ்வுகள் போட்டிகள் பொறாமை இல்லாது என்றும் ஒற்றுமையாக வாழவேண்டும்" எனக் கூறினாள்.

நல்லதொரு நாளில் அனைவரிடம் இருந்தும் விடை பெற்றுக் கொண்டு விக்கிரமாதித்தன் பேசாமடந்தை, பட்டி, வேதாளம் ஆகியோர் உடன்வர உஜ்ஜியினிப் பட்டணத்தை சென்றடைந்தான்.

இதற்குள்ளாக காடாறு மாத காலம் முடியவே விக்கிரமாதித்தன் நவரத்தின சிம்மாசனத்தின் மீதேறி பார் முழுவதும் போற்றும்படியாக நல்லாட்சிப் புரிந்து வரலானான்,

விக்கிரமாதித்தனின் சாகசங்கள் பற்றிக்கூறி வந்த மந்திர மனோன்மணிப் பதுமை போஜராஜனைப் பார்த்து பார்த்து. "மன்னனே எங்களது விக்கிரமாதித்த மகாராஜாவின் பேராற்றலை நீ ஒப்பு கொண்டிருப்பாயா?'' என்று கேட்டது.

இதற்குள் சூரியன் அஸ்தமாகிவிடவே போஜராஜன் மிகவும் வருந்தியவனாய் அரண்மனையின் அந்தப்புரத்திற்கு சென்றடைந் தான்.

Tamil eBooks Read Online

மேலும் பிற நூல்கள் படிக்க அல்லது புகார்கள் தெரிவிக்க.